Ηδωνίδα

 

Ηδωνίδα 

Η Ηδωνίδα (Ηδωνίς) ήταν αρχαία χώρα της Θράκης, επαρχία της Μακεδονίας αργότερα, που όφειλε το όνομά της στους αρχαίους κατοίκους της, τους Ηδωνούς.[1] Εκτεινόταν επί της παραλίας ανατολικά της Βισαλτίας και νότια της Οδομαντικής, από τη λίμνη του Αχινού και τις εκβολές του Στρυμόνα μέχρι το Νέστο ποταμό (φυσικού ορίου μεταξύ Μακεδονίας και Θράκης). Περιελάμβανε δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος του νομού Δράμας και του νομού Καβάλας καθώς και το νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Σερρών.

Μέσα στα όριά της βρισκόταν η πλούσια περιοχή του Παγγαίου, που τα μεταλλεία της είχε εκμεταλλευτεί ο Φίλιππος Β' μετά την κατάκτησή της. Στους πρόποδες του Παγγαίου, κατά μαρτυρία του Θουκυδίδη (Β 99), ήταν επίσης εγκατεστημένοι Πίερες που, εκδιωχθέντες από την πατρίδα τους, έκτισαν εδώ την ομώνυμο της πιερικής Μεθώνης.

Η Ηδωνίδα η περί το Παγγαίο υπήρξε η αρχαιότερη εστία λατρείας των θεών Απόλλωνα Ηλίου, Διονύσου και του Ορφέα.[εκκρεμεί παραπομπή]

Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, από την Ηδωνίδα διερχόταν η Εγνατία οδός και με την ίδρυση της ρωμαϊκής αποικίας των Φιλίππων (το 42 π.Χ.) το μεγαλύτερο μέρος της Ηδωνίδας είχε συμπεριληφθεί στην επικράτειά της (territorium).[2]

Πόλεις

Σημαντικότερες πόλεις της Ηδωνίδας,[3] εκτός της Μεθώνης, ήταν: η Πέργαμος, η Ηϊών (αργότερα το περίφημο επίνειο της Αμφίπολης), η Γαληψός αποικία των Θασίων, η Φάγρης, η Απολλωνία, η Οισύμη επίσης αποικία των Θασίων, οι Ίχνες, οι Εννέα οδοί επί των οποίων οι Αθηναίοι έκτισαν την Αμφίπολη, οι Κρηνίδες κοντά στο σημερινό Δοξάτο τις οποίες ο Φίλιππος Β' μετονόμασε σε Φιλίππους, οι δύο Δραβήσκοι (η μία η σημερινή Δράμα, η άλλη ο Δραβήσκος), η Μύρκινος κοντά στη λίμνη του Αχινού, τα Σκάβαλα σημ. Καβάλα, η Αντισάρα επίνειο των Φιλίππων, η Νεάπολη, η Πίστυρος επί του Νέστου κλπ.

Κεφαλή του θεού Διονύσου, Αρχαιολογικό Μουσείο Δράμας.

πηγή www.wikiwand.