Ενα κομμάτι της Ιστορίας άγνωστο για πολλούς που αφορά την περιοχή μας
Εν μέσω του Εθνικού Διχασμού του 1915-1917, ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος, όντας φιλογερμανός, τασσόταν υπέρ της ουδετερότητάς, βοηθωντας εμμέσως τις Κεντρικές Δυνάμεις, αφού η συνεπαγόμενη απαγόρευση διέλευσης των ναυτικών δυνάμεων της Αντάντ μέσω της Ελλάδος θωράκιζε Βουλγαρία και Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αντίθετα ο Ελευθέριος Βενιζέλος προσεταιρίζότανε τους συμμάχους της Αντάντ, Γαλλία και Βρετανία, επιδιώκοντας έτσι την επέκταση της χώρας μέσω της συμμετοχής της στη νομή των νικήτων μετά το πέρας του πολέμου. Λίγο νωρίτερα από τον Οκτώβριο του 1915, και ενόσω ήταν ακόμη πρωθυπουργός, είχε καλέσει τα ηττημένα στρατεύματα της Αντάντ στην εκστρατεία της Καλλίπολης να στρατοπεδεύσουν στην νεοαποκτηθήσα Θεσσαλονίκη με σκοπό να διέλθουν μέσω Μακεδονίας και να στηρίξουν τη Σερβία, καθώς εκείνη αμυνόταν απέναντι σε Γερμανία και Αυστρουγγαρία (και σύντομα, μετά την 11η Οκτώβρη, απεναντι και στη Βουλγαρία). Η άδεια για την απόβαση ήταν σε αντίθεση με την στάση ουδετερότητας του Βασιλιά, και αποτέλεσε την αφορμή για να διαλύσει την κυβέρνησή του Βενιζέλου δεύτερη φορά μέσα στη χρονιά, συνιστώντας ενά ακόμη επισόδειο στην πορεία κλιμάκωσης του Εθνικού Διχασμού, και στα Νοεμβριανά.
Για να δημιουργήσει αντίστοιχο τετελεσμένο γεγονός υπέρ των Γερμανών, η φιλοβασιλική Κυβέρνηση Σκουλούδη και ο γερμανοσπουδαγμένος, τότε αναπληρωτής επιτελάρχης (και κατοπινός δικτάτορας) Ιωάννης Μεταξάς αποφάσισε 8 μήνες αργότερα, στις 26 Μαϊου του 1916, την άνευ όρων παράδοση της οχυρωματικής γραμμής του Ρούπελ στις Γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις.[1] Η αμαχητί παράδοση του Ρούπελ φυσικά άφησε την Ανατολική Μακεδονία ανυπεράσπιστη, οδηγώντας αναπόφευκτα στην, πολύνεκρη για την Ελλάδα, Β΄ Βουλγαρική Κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας, χωρίς καν να έχει κηρυχθεί πόλεμος, καθώς και στην αιχμαλωσία του Δ' Σώματος Στρατού
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου