Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ 4/1941 – 10/1944

 

1. πηγη «Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ 4/1941 – 10/1944 – ΜΙΑ ΚΑΤΟΧΗ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΑΠ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ»
   Βασιλείου Ευστρ. ΝΑΖΛΗ
   Υποστρατήγου ΕΛ.ΑΣ εα – Πτυχιούχου Νομικής
   
   Οι παραμείναντες ιερείς και ο κατώτερος κλήρος υπέστησαν τρομερές ταπεινώσεις, εξευτελισμούς, διώξεις με πολύ σκληρά βασανιστήρια για να δηλώσουν Βούλγαροι (βουλγαρογραφούν) ή να τελούν τη Θεία Λειτουργία και τα ιερά μυστήρια στη βουλγάρικη γλώσσα, Τις διώξεις εις βάρος τους τις υποκίνησαν τις περισσότερες φορές βούλγαροι ιερωμένοι, αλλά και εις βάρος των απλών Ελλήνων που αρνούντο την πολιτογράφησή τους ως Βουλγάρων. Βεβαίως, μεταξύ των Βουλγάρων ιερέων υπήρχαν και φωτεινές εξαιρέσεις, οι οποίοι ήταν πραγματικοί ορθόδοξοι λειτουργοί. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε τον ιερέα της Κοίμησης Θεοτόκου του Ροδολείβους, Παπαρσένη, ο οποίος ήταν πράγματι ενάρετος. Την 15/8 απήγγειλε το Ευαγγέλιο στα ελληνικά, αφού προηγουμένως επισκέφθηκε τον έκπτωτο ιερέα Παπαντώνη Οικονόμου και τον παρακάλεσε να του υπαγορεύσει στα ελληνικά την αντίστοιχη περικοπή και την σημείωσε πάνω στο κείμενο με βουλγάρικους χαρακτήρες. Οι βουλγάρικες αρχές που το πληροφορήθηκαν εξαγριώθηκαν και τον εκδίωξαν πίσω στη Βουλγαρία. Ενδεικτικά θα σας αναφέρω μερικά ελάχιστα παραδείγματα άλλων ιερέων που ξέφυγαν της αποστολής τους:

1. i. Την 3-10-1941 στο Σιδηρόκαστρο ο ιερέας Ντιούντιν ήταν παρών στην εκτέλεση 9 ατόμων, οπλισμένος με πιστόλι.

2. ii. Στο Ροδολείβος ο ιερέας των Ταξιαρχών ήταν κακόψυχος, στυγνός και δημιουργούσε προβλήματα στους Έλληνες.

3. iii. Ο ιερέας της Γαληψού Καβάλας κατά τη Θεία Λειτουργία τοποθετούσε το περίστροφο πάνω στην Αγία Τράπεζα.

ΠΗΓΗ: ΡΟΔΟΛΙΒΟΣ ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΣ ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ

Τα γεγονότα της 29-9-1941 Μια μαύρη και σκοτεινή περίοδος, για τη Μακεδονία και το χωριό μας. Οι βούλγαροι, στρατός και κομιτατζήδες, σκηνοθέτησαν μια επανάσταση και έβαλαν σφαγή στη Δράμα, στο Δο-ξάτο, στην Προσωτσάνη, επιχείρησαν στην Αγγίστα, στην Κορμίστα, στην Πρώτη και αλλού. Μια δυο μέρες αργότερα, εμφανίσθηκε στο Ροδολίβος ένα τάγμα στρατού και έστησαν τα κανόνια στον αλωνισμό, δηλαδή εκεί που είναι σήμερα το στάδιο. Τότε μερικοί συμπατριώτες μας, σαν εκπρόσωποι του χωριού -και με όλων των κατοίκων τη συμπαράσταση- οι Κιορπές Κωνσταντίνος, Συμεωνίδης Θωμάς, Μαλαμίδης Λεωνίδας, Τσουγγάρης Κώστας, Σίμογλου Αθανάσιος, με διερμηνέα το Γραμματικό Αχιλλέα, επιτέλεσαν ένα τεράστιο έργο, για να σώσουν το Ροδολίβος και τους κατοίκους του. Έθεσαν τους εαυτούς τους προμαχώνα και έχοντας υπ’ όψη το παλιό γνωμικό που λέει: «όπου δεν ισχύει η λεοντή, χρησιμοποιείται η αλωπεκή», δηλαδή όπου δεν περνά η δύναμη χρησιμοποιείται η πονηριά, ύστερα από υπεράνθρωπες προσπάθειες, πειστικά επιχειρήματα και επιδαψιλεύσεις φιλοξενίας, συμπαραστατούμενοι άμεσα από τους Παπανικολάου Αχιλλέα, Στάγκου Άγγελον, Παπαπέτρου Βασίλειον, Κοντζόν, Νικόλαον, Χατζηπαπίδην Γεώργιον, Νοταρίδην Ιγνάτιον και άλλους πολλούς, αλλά και με τη συμπαράσταση όλων των κατοίκων, κατόρθωσαν να πείσουν τους βουλγάρους, ότι ο κόσμος στο χωριό είναι φιλήσυχος και ότι δεν έχει σχέση με τους εξεγερθέντες επαναστάτες και τους συνεργάτες τους. Να πούμε ακόμη εδώ ότι και ο βούλγαρος Δήμαρχος και ο Γραμματέας (Ποπώφ και Μπίρνικ) -τα ονόματά τους τα μνημονεύω για την ιστορία, αλλά και γιατί συμπαραστάθηκαν στα μέλη της επιτροπής- διαβεβαίωσαν τον επικεφαλής ομοεθνή τους αξιωματικό, ότι οι κάτοικοι είναι φιλήσυχοι και φέρνονται φιλικά σ’ αυτούς. Αξίζει να σημειωθεί εδώ, ότι εκείνες τις ημέρες οι βούλγαροι υπάλληλοι της Δημαρχίας, όπως ονόμαζαν τότε την Κοινότητα, εκγατέλειψαν άγνωστο γιατί, αλλά ίσως σκόπιμα τη Δημαρχία, αφήνοντας τη σημαία στο μπαλκόνι, για να βρουν αφορμή να βάλουν σφαγή, αλλά οι συγχωριανοί μας δεν έπεσαν στην παγίδα. Το δεύτερο περιστατικό έρχεται σε αντίθεση με το προηγούμενο, αλλά το αναφέρω γιατί και το ένα και το άλλο συνέβησαν. Έτσι λοιπόν, χάρη στον πατριωτισμό των μελών της Επιτροπής και πολλών άλλων ασφαλώς συγχωριανών μας, ανθρώπων κάθε ιδεολογίας, όλων υπέροχων πατριωτών -όπως είναι στο σύνολό τους όλοι οι Ροδολιβινοί- που βοήθησαν στις δύσκολες εκείνες ώρες, σώθηκε το Ροδολίβος και δε θρηνήσαμε θύματα, όπως δυστυχώς συνέβη σε άλλες πόλεις και χωριά της Ανατολικής Μακεδονίας και ιδίως στην πόλη και την περιοχή Δράμας.