Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αρχείο

Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων

"Αγρίδιον" της Πρισότζιανης (Μονής Ιβήρων)




Καλή βρύση Το ιερό του Διόνυσου 


Καλή βρύση ,ανατολική άποψη του στεγασμένου ιερού του Διονύσου


Καλή βρύση ,Το εσωτερικό του ιερού του Διονύσου 


Καλή Βρύση ,Η κρηπίδα του ναού 


Καλή Βρύση ,εσωτερικό του ναού του Διονύσου



Κάνοντας λόγο για "απαρχές" της ιστορίας της Προσοτσάνης δεν αναφερόμαστε σε διάφορες διακοπτόμενες φάσεις κατοίκησης του χώρου κατά την αρχαιότητα, αλλά σε αυτή την ιστορική φάση κατά την οποία ο οικισμός συγκροτείται με αυτό το όνομα για να γνωρίσει στη συνέχεια μία συνεχή ιστορία μέχρι τις μέρες μας. Και η φάση αυτή εντοπίζεται στην ύστερη μεσαιωνική εποχή. Για την ακρίβεια οι πρώτες καταγραφές περί της Προσοτσάνης σε σωζόμενα ιστορικά τεκμήρια εντοπίζονται σε δύο βυζαντινά απογραφικά έγγραφα, τα λεγόμενα "πρακτικά", των ετών 1316 και 1341 από το αρχεία της Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους. Παρενθετικά αναφέρουμε ότι η ιστορία των επιμέρους περιοχών του ελληνικού χώρου κατά τη βυζαντινή εποχή, ιδίως στα πεδία της οικιστικής, της τοπογραφίας και του πληθυσμού παρουσιάζει μεγάλα κενά και δεν εύκολη η αποκατάστασή της. Οι πηγές που θα παρείχαν μία σχετική πληροφόρηση απουσιάζουν, και οι ελάχιστες που σώζονται δεν αποκαλύπτουν παρά μία αποσπασματική μόνο εικόνα. Η απουσία των πηγών οφείλεται στις δύο καταστροφές που γνώρισε η βυζαντινή πρωτεύουσα, το 1204 και το 1453, και στην επακόλουθη καταστροφή των κρατικών αρχείων, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου η αδιάλειπτη κρατική συνέχεια από τον Μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας έχει επιτρέψει και τη διατήρηση των αντίστοιχων αρχειακών τεκμηρίων. Τα ελάχιστα απογραφικά έγγραφα που σώζονται από την εποχή του Βυζαντίου είναι τα αντίγραφα που τηρούντο από τους μεγάλους χωροδεσπότες, για την ακρίβεια από τα μοναστήρια, και είχαν έτσι την τύχη να διασωθούν στα αρχεία τους.

Από τέτοια έγγραφα πληροφορούμαστε και την ύπαρξη της Προσοτσάνης κατά τις χρονολογίες που αναφέρθηκαν νωρίτερα. Στα έγγραφα της Μονής Ιβήρων γίνεται αναφορά στο "αγρίδιον" της Πρισότζιανης ή Προσέτζιανης, ως τόπου όπου είχαν τότε μετοικήσει πάροικοι της μονής από το Ροδολίβος. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο χαρακτηρισμός "αγρίδιον" με τον οποίο δηλώνεται η Προσοτσάνη. Ο όρος "αγρίδιον" δήλωνε μία ανοίκιστη ή μη μόνιμα οικούμενη αγροτική περιοχή, και εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται για νέους οικισμούς, στους οποίους δεν είχε ακόμη αποδοθεί το νομικό καθεστώς του "χωρίου". Τεκμαίρουμε λοιπόν, ότι η αρχική συγκρότηση της Προσοτσάνης θα πρέπει να συντελέστηκε τότε, στις αρχές του 14ου αιώνα, μέσα από την εγκατάσταση 
αγροτών από άλλα μέρη της Ανατολικής Μακεδονίας,  
όπως μας δείχνει το παράδειγμα των χωρικών από τοΡοδολίβος.

Του Κων/νου Μουστάκα Επίκουρο καθηγητή ιστορίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.

(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΗΩΣ» τον Ιούλιο-Αύγουστο 2010, αρ. φύλλου 58).
Πηγή: www.prosoma.gr  

Φωτογραφίες :Δήμος Προσοτσάνης


 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η 1η Μεραρχία αναχωρεί από τις Ελευθερές με προορισμό την Σμύρνη.

  Ελληνική απόβαση στη Σμύρνη Όταν πλέον η Συνδιάσκεψη του Παρισιού εγκαινίασε τις εργασίες της, οι αποκλίνουσες απόψεις της Ελλάδας και της Ιταλίας διαπιστώθηκαν πέρα από κάθε αμφιβολία. Η επίμονη άρνηση των Ιταλών έστω και να εξετάσουν το ενδεχόμενο εκχώρησης της Σμύρνης και της ενδοχώρας της στην Ελλάδα δημιούργησε αδιέξοδο όχι μόνο σε διμερές επίπεδο, αλλά εξίσου μέσα στους κόλπους του Συμβουλίου των Τεσσάρων. Η λύση στον γόρδιο διπλωματικό δεσμό ήρθε την άνοιξη του 1919 με τον πλέον απροσδόκητο και συνάμα καταιγιστικό τρόπο. Στις 11/24 Απριλίου ο Ιταλός πρωθυπουργός Βιττόριο Εμανουέλε Ορλάντο αποχώρησε από τη γαλλική πρωτεύουσα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την άρνηση των υπόλοιπων τριών Δυνάμεων, και κυρίως των Ηνωμένων Πολιτειών, να συγκατανεύσουν στην παραχώρηση του Φιούμε (σημαντικού λιμανιού στη βόρεια ακτή της Αδριατικής Θάλασσας) στην Ιταλία. Αυτή η ενέργεια δημιούργησε κλίμα αντιπάθειας και καχυποψίας σε βάρος των Ιταλών, το οποίο ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο, μετατρεπόμενο

O Λέων της Αμφίπολης του συγγραφέα Oscar Broneer

  Ενα βιβλίο του συγγραφέα  Oscar Broneer  που εκδόθηκε το 1941 και μεταφράστηκε  στα Ελληνικά απο τις εκδόσεις Αρμός .Περιέχει σπάνιες φωτογραφίες από την εύρεση του επιβλητικού γλυπτού σε κομμάτια στις όχθες του Στρυμώνα καθώς και από την κατασκευή του μνημείου του. Το 1941, ο Σουηδός αρχαιολόγος Oscar Broneer, στο βιβλίο του "Το μνημείο του Λέοντα της Αμφίπολης", παρέθεσε το σχέδιο αναπαράστασης που εικονίζεται δίπλα ως μαυσωλείο με τους ιωνικούς κίονες που το κοσμούσαν στην αρχαιότητα και μεταξύ άλλων έγραψε ότι: "Το 1895, ο Walther Judeith υπέθεσε ότι ο κάτοχος της μεγαλειώδους σαρκοφάγου του Αλεξάνδρου που ανακαλύφθηκε στη Σιδώνα ήταν ο Λαομέδων. Μία ανάλυση των αναγλύφων των τεσσάρων πλευρών της σαρκοφάγου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η κεντρική φιγούρα σε κάθε σκηνή είχε σκοπό να απεικονίσει τον κάτοχο σε διάφορα αποφασιστικά γεγονότα της ζωής του και ότι αυτές οι ιστορικές εικόνες δεν ταιριάζουν σε κανέναν από του εταίρους του Αλεξάνδρου εκτός από τον Λαομέδοντα...

Επιδρομές και καταστροφές των βαρβάρων στην Αμφίπολη

  Ερείπια των τειχών της Αμφίπολης ΠΗΓΗ  wikipedia.org Ο ρόλος της Αμφιπόλεως στην ιστορία ήταν πολύ μεγάλος. Για την κατάληψή της στους αρχαίους χρόνους δόθηκαν πολλές μάχες και θυσιάστηκαν χιλιάδες άνδρες. Έγινε το μήλον της έριδος και θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων πρώτα και Θρακών, μετά των Αθηναίων, των Σπαρτιατών, των Μακεδόνων, των Χαλκιδέων και τέλος των Ρωμαίων. Ήταν το μεγαλύτερο στρατιωτικό, πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό και νομισματικό κέντρο της Μακεδονίας στην ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή. Λόγω της επίκαιρης θέσεως και των πολλών πλεονεκτημάτων της λεηλατήθηκε και καταστράφηκε πολλές φορές. Πολλές καταστρεπτικές επιδρομές έγιναν κατά καιρούς στη Μακεδονία από τους Σκορδίσκους, τους Γαλάτες, τους Μαίδους, τους Δάρδανους και τους Θράκες. Η Αμφίπολη υπήρξε ο στόχος πολλών ληστρικών επιδρομών βαρβάρων λαών. Υπέστη τις παρακάτω καταστροφές: α) Ρωμαίοι . Οι Ρωμαίοι πρώτοι από όλους, όπως αναφέραμε στο προηγούμενο κεφάλαιο, λεηλάτησαν τους θησαυρούς της Αμφιπόλεως. Τους μετ