Λίμνη Αχινού .Αμφίπολη,1917

 Του Καγιογλίδη Παναγιώτη
Η λίμνη εκτεινόταν από τον Ν. Σκοπό μέχρι τα σημερινά χωριά Μύρκινος και Αχινός όπου βρίσκονται οι εκβολές του ποταμού Στρυμόνα απ όπου και πήρε το όνομα της. Παράλληλα η λίμνη ήταν γνωστή ως Κερκινίτιδα προσωνύμιο που οφείλεται πιθανόν στην μεγαλόπρεπη ουρά-απόληξη που σχημάτιζε η λίμνη έξω από το Μύρκινο (=κέρκος).
Η πρώτη ιστορική αναφορά της λίμνης γίνεται τον 2^ο αιώνα π.Χ. από τον Έλληνα ιστορικό Αρριανό ο οποίος αναφέρει πως ο Φίλλιπος της Μακεδονίας και ο Μέγας Αλέξανδρος είχαν ναυπηγεία εντός της λίμνης τα οποία δια μέσω του Στρυμόνα έβγαιναν στο νευραλγικής σημασίας λιμάνι της Αμφίπολης. Ωστόσο οι αρχαιολογικές έρευνες μας αποδεικνύουν πως ο άνθρωπος ζούσε στις όχθες τις λίμνης από την προϊστορική εποχή με τους γηγενείς να ζουν χάρις την γεωργία, την κτηνοτροφία αλλά και την αλιεία. Στα μέσα του 15ου αιώνα η "λίμνη των Σερρών" (δηλαδή η λίμνη Αχινού) ήταν κατά το πλείστον φέουδο της Μάρως, της χριστιανής Ελληνοσερβίδας μητριάς του Μωάμεθ του Πορθητή, της Δέσποινας Χατούν, όπως την αποκαλούσε ο ίδιος ο Μωάμεθ, που τιμητικά την είχε εγκαταστήσει στην Έζιοβα, τη σημερινή Δάφνη, όπου και ο ομώνυμος "Πύργος". Προφανώς, κατά τα χρόνια εκείνα η λίμνη καταλάμβανε έκταση μεγαλύτερη και από αυτήν που εμφανίζεται στον διπλανό Αυστριακό χάρτη του 19ου αιώνα, οπότε κάλυπτε ολόκληρη την νοτιοανατολική πεδιάδα Σερρών (περίπου 250.000 στρ), από την Αμφίπολη έως την Κάτω Καμήλα, όπου οι εκβολές του ποταμού Στρυμόνα.

 

Η Μικρασιατική καταστροφή και η έλευση 85.000 προσφύγων στις Σέρρες δημιούργησε σοβαρά προβλήματα αναφορικά με την κατοχή γης με την Κυβέρνηση να αποφασίζει την αποξήρανση της λίμνης. Την διαδικασία ανέλαβε η Γερμανική εταιρεία ύδρευσης ΟΥΛΕΝ το 1931 με την διαδικασία να ολοκληρώνεται το 1936. Οι νέες εκτάσεις που προέκυψαν μοιράστηκαν με κλήρο στους ακτήμονες. Πέρα από την δημιουργία καλλιεργήσιμης γης λύθηκε και το πρόβλημα της ελονοσίας που μάστιζε την περιοχή.   
πηγή http://www.serresparatiritis.gr

Πηγή:https://topakas.me
'Ερευνα: Βασίλης Σεραφίδης 

Ένα σπάνιο και εξαιρετικό πανόραμα με μοναδικές φωτογραφίες του 1917…Από τα Παλιά Κερδύλλια με φόντο την αποξηρανθείσα λίμνη του Αχινού, την Αμφίπολη και μέχρι τις παλιές εκβολές του Στρυμόνα…η αρχική σύνθεση έγινε με έξη φωτογραφίες αλλά για την ανάγκη της δημοσίευσης ολοκληρώθηκε με τέσσερις… όλες οι φωτογραφίες δημοσιοποιούνται κατόπιν έγγραφης αδείας από το σημερινό κάτοχο τους, απόγονο Άγγλου αξιωματικού που υπηρέτησε στο Σταυρό.


Δ.Βισαλτίας
• Δάφνη

Η Μάρω ή Μάρα Μπράνκοβιτς, ή ή Βαλιντέ Χανούμ Σουλτάνα ήταν Ελληνοσερβίδα, κόρη του δεσπότη της Σερβίας Γεωργίου Μπράνκοβιτς και της Ειρήνης κόρης του Ματθαίου Καντακουζηνού από τον Πόντο. Γεννήθηκε στα 1418 που υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του 15ου αιώνα. Δόθηκε ως γυναίκα στον Μουράτ Β’, το 1435, σε ηλικία 17 ετών.
Ενέπνεε μεγάλο σεβασμό στην αυλή του Σουλτάνου και έπαιξε σημαντικό ρόλο στα θρησκευτικά πράγματα της εποχής (μιας και διατήρησε τη χριστιανική της πίστη) αλλά και στα πολιτικά.

Για κάποιους λόγους που άλλοι ερευνητές αποδίδουν σε δυσμένεια λόγω της εμπλοκής της στην ενθρόνιση των πατριαρχών της εποχής και άλλοι σε επιθυμία της να αποσυρθεί από την ενεργό δράση της αυλής, αποχωρεί από την Κωνσταντινούπολη και αποσύρεται στην περιοχή της νότιας Βισαλτίας στα 1457, όπου και παραμένει ως το θάνατό της, το 1487. Εκεί ο σουλτάνος (ο Μωάμεθ Β’) της είχε παραχωρήσει μια μεγάλη έκταση με κτήματα και χωριά.

Ο οίκος των Μπράνκοβιτς συνδεόταν από παλιά με τις Μονές του Αγίου `Ορους και ειδικότερα με την Μονή Χελανδαρίου αλλά και με τη Μονή Αγίου Παύλου, μιας και οι δύο Μονές εκείνη την εποχή απαρτίζονταν από Σέρβους μοναχούς. Την παράδοση αυτή συνεχίζει και η Μάρω με την παραχώρηση στις δύο Μονές,το 1466, εκτάσεων και κινητής περιουσίας.

Η κυρά Μάρω ήταν αυτή που μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, το 1453, μάζεψε τα δώρα του Ιησού (σμύρνα, λιβάνι, χρυσό), για να τα προστατέψει και τα μετέφερε στη Μονή Αγίου Παύλου, στο Άγιο Όρος, όπου φυλάσσονται μέχρι και σήμερα. Διέσωσε επίσης και άλλα θρησκευτικά κειμήλια, τα περισσότερα από τα οποία τα έστειλε στο Άγιο Όρος.
`Αλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ενταφιάσθηκε στην Μονή Εικοσοιφίνισας του Παγγαίου, άλλοι στο `Αγιον `Ορος. Διατυπώθηκε και μια τρίτη άποψη που συμφωνεί με τη λαϊκή παράδοση, ότι είναι θαμμένη ανάμεσα στους δύο Πύργους της Δάφνης (Βορειοδυτικά της Δάφνης απέναντι στον σημερινό οικισμό Ορέσκια υπάρχει και δεύτερος Πύργος πολύ παλιότερος όμως του Πύργου της Μάρως πιθανόν του 9ου αιώνα) ή και δίπλα στον Πύργο. Καμία από τις απόψεις αυτές δεν έχει επιβεβαιωθεί.

Η ιστορική παράδοση αποδεικνύει ότι ο θρύλος δικαιολογημένα ταυτίζει την περιοχή της Δάφνης αλλά και τον συγκεκριμένο Πύργο με τη Μάρα Μπράνκοβιτς. Αναμφισβήτητο επίσης είναι και το γεγονός ότι και ο Πύργος που σωζόταν πριν κάποιες δεκάδες χρόνια στην Μαυροθάλασσα, ήταν περιουσία της Μάρως μιας και στα νεότερα έγγραφα των αρχών του 20ού αιώνα αναφέρεται ως Πύργος Μαροβίτσα και μάλιστα ως μετόχι της Μονής Αγίου Παύλου. Το σύνολο της στρεμματικής έκτασης που φαίνεται ότι παραχωρήθηκε σ’αυτήν συμφωνεί με τα γεωγραφικά δεδομένα της περιοχής και την απόσταση ανάμεσα στα χωριά Δάφνη και Μαυροθάλασσα. Υπάρχουν μάλιστα και κάποιες ενδείξεις που ακόμη παραμένουν στο στάδιο της έρευνας ότι η δικαιοδοσία της εκτεινόταν και στην περιοχή Χουμνικού και Νιγρίτας.

Ο Πύργος της Μάρως που ήταν τριώροφος φαίνεται από τα ανασκαφικά δεδομένα ότι χρησιμοποιούνταν ως κατοικία. Φαίνεται πως ακολουθεί την τυπολογία των Πύργων των αγιορείτικων μετοχίων. Δίπλα στον σημερινό Πύργο της Μάρως η Μονή Σταυρονικήτα διατηρούσε οικόπεδα ως τα μέσα της δεκαετίας του 1930, μια απόδειξη της σύνδεσης της περιοχής με το `Αγιον `Ορος. Ο Πύργος που καταστράφηκε πριν το 1753 πέρασε και από νεότερες περιπέτειες.

Κάτοικοι του χωριού προσπάθησαν να αποσπάσουν πέτρες του για οικοδομικές του ανάγκες κατά την δεκαετία του 1940. Ο Πύργος νοικιάστηκε σε ιδιώτες από το Κράτος ως δημόσιο κτήμα! Για να προστατευθεί τελικά με ΦΕΚ από το Υπουργείο Πολιτισμού το 1957 ως διατηρητέο μνημείο.
πηγή https://www.kastra.eu