Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αρχείο

Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων

ΑΓΓΙΣΤΑ ΣΕΡΡΩΝ




. Αγγίστα


Το χωριό της Αγγίστας βρίσκεται σε απόσταση περίπου 4 χλμ. βορειοδυτικά της Πρώτης. Πρόκειται για την Άνω Αγγίστα, όπως την ξέρουμε σήμερα, διαχωρίζοντάς την από τον οικισμό Σταθμός Αγγίστας που βρίσκεται λίγο πιο βόρεια δίπλα στον Αγγίτη ποταμό. Η ονομασία του χωριού ανάγεται στον 12ο αιώνα. Συγκεκριμένα η πρώτη αναφορά για το χωριό ως Αντζίστα γίνεται το 1139 σε πρακτικό της μονής Ιβήρων. Σε έγγραφα του 14ου αιώνα συναντάται και ως ΑτζίσταΑτζήστα ή Αντίστα. Η θέση του βυζαντινού οικισμού τοποθετείται στα βόρεια του σημερινού χωριού.
Τις περισσότερες πληροφορίες για το χωριό και την περιοχή κατά την βυζαντινή περίοδο τις έχουμε από τον 14ο αιώνα. Πραγματικά είναι αξιοσημείωτη η παρουσία πολλών αγιορείτικων μονών στην περιοχή κατά τον 14ο αιώνα οι οποίες διέθεταν κτήματα και ακίνητη περιουσία αλλά και πολλών βυζαντινών αξιωματούχων που διέθεταν ανάλογες περιουσίες. Ενδεικτικά από τις αγιορείτικες μονές που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή με μετόχια και κτήματα αναφέρονται οι μονές ΙβήρωνΧελανδαρίουΒατοπεδίου και Αγίου Παντελεήμονος. Σε κοντινή απόσταση από το χωριό αναφέρεται το 1320 το πλούσιο μετόχι του Αγίου Νικολάου της μονής Χελανδαρίου με οπωροφόρα δέντρα και αμπέλια.
Το ίδιο το χωρίον της Αντζίστας είχε περάσει σε χρόνο προγενέστερο του 1345 στην ιδιοκτησία του βυζαντινού αξιωματικού Μιχαήλ Καβαλλάριου ύστερα από αυτοκρατορική δωρεά και στη συνέχεια κληρονομικά στο γιο του Αλέξιο Παλαιολόγο. Μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Σέρβους, το 1345, ο ηγεμόνας των Σέρβων Στέφανος Δουσάν παραχώρησε το 1346 το χωριό στην μονή Αγίου Παντελεήμονος Αγίου Όρους. Έκτοτε αποτέλεσε κτήμα της και η ιδιοκτησιακή αυτή κατάσταση επικυρώθηκε το 1353 και από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο.
Στο ρέμα που βρίσκεται δυτικά του χωριού λειτουργούσαν κατά τον 14ο αιώνα υδρόμυλοι καθ' όλη την διάρκεια του έτους καθώς εκείνη την περίοδο το ρέμα είχε συνεχής ροή νερού. Τους μύλους εκμεταλλεύονταν οι αναφερόμενες αγιορείτικες μονές αλλά και ιδιώτες.
Η τελευταία αναφορά για το χωριό πριν την τουρκοκρατία γίνεται το 1375.

           Συντάκτης κειμένου -έρευνα .Σαλονικιός Αθανάσιος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παλιά γέφυρα του Στρυμόνα

  Η σιδερενια γεφυρα της Αμφιπολης το 1965. Κατασκευαστηκε στις αρχες της δεκαετιας του 1930. Κατω δεξια διακρινεται το αναστηλωμενο γλυπτο του Λεοντα της Αμφιπολης. Τμηματα του Λεοντα βρεθηκαν κατα τις εργασιες εκβαθυνσης της κοιτης του Στρυμονα απο την εταιρεια Monks & Ulen την δεκαετια του 30. Η διευθετηση του Στρυμονα, η γεφυρα και το αναστηλωμενο μνημειο μετρουν στη φωτογραφια σχεδον 30 χρονια. Η γεφυρα επισκευαστηκε μετα τον ΒΠΠ καθως ειχε καταστραφει μερικως απο τους Γερμανους κατα την υποχωρηση τους. Πισω αριστερα διακρινεται το αναχωμα που πατουσε η σιδηροδρομικη γραμμη Λιμανι Αμφιπολης - Μυρινη που εγκαινιασε ο βασιλιας Γεωργιος Β΄ λιγο πριν την κηρυξη του ΒΠΠ. Πανω σε αυτο το αναχωμα κατασκευαστηκε στα χρονια μας ο οδικος αξονας της περιφερειακης οδου της Αμφιπολης. Στις δυο ακρες της γεφυρας διακρινονται τα δυο φυλακια. Συντάκτης :Σαλονικιός Αθανάσιος

O Λέων της Αμφίπολης του συγγραφέα Oscar Broneer

  Ενα βιβλίο του συγγραφέα  Oscar Broneer  που εκδόθηκε το 1941 και μεταφράστηκε  στα Ελληνικά απο τις εκδόσεις Αρμός .Περιέχει σπάνιες φωτογραφίες από την εύρεση του επιβλητικού γλυπτού σε κομμάτια στις όχθες του Στρυμώνα καθώς και από την κατασκευή του μνημείου του. Το 1941, ο Σουηδός αρχαιολόγος Oscar Broneer, στο βιβλίο του "Το μνημείο του Λέοντα της Αμφίπολης", παρέθεσε το σχέδιο αναπαράστασης που εικονίζεται δίπλα ως μαυσωλείο με τους ιωνικούς κίονες που το κοσμούσαν στην αρχαιότητα και μεταξύ άλλων έγραψε ότι: "Το 1895, ο Walther Judeith υπέθεσε ότι ο κάτοχος της μεγαλειώδους σαρκοφάγου του Αλεξάνδρου που ανακαλύφθηκε στη Σιδώνα ήταν ο Λαομέδων. Μία ανάλυση των αναγλύφων των τεσσάρων πλευρών της σαρκοφάγου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η κεντρική φιγούρα σε κάθε σκηνή είχε σκοπό να απεικονίσει τον κάτοχο σε διάφορα αποφασιστικά γεγονότα της ζωής του και ότι αυτές οι ιστορικές εικόνες δεν ταιριάζουν σε κανέναν από του εταίρους του Αλεξάνδρου εκτός από τον Λαομέδοντ...

"Αγρίδιον" της Πρισότζιανης (Μονής Ιβήρων)

Καλή βρύση Το ιερό του Διόνυσου  Καλή βρύση ,ανατολική άποψη του στεγασμένου ιερού του Διονύσου Καλή βρύση ,Το εσωτερικό του ιερού του Διονύσου  Καλή Βρύση ,Η κρηπίδα του ναού  Καλή Βρύση ,εσωτερικό του ναού του Διονύσου Κάνοντας λόγο για "απαρχές" της ιστορίας της Προσοτσάνης δεν αναφερόμαστε σε διάφορες διακοπτόμενες φάσεις κατοίκησης του χώρου κατά την αρχαιότητα, αλλά σε αυτή την ιστορική φάση κατά την οποία ο οικισμός συγκροτείται με αυτό το όνομα για να γνωρίσει στη συνέχεια μία συνεχή ιστορία μέχρι τις μέρες μας. Και η φάση αυτή εντοπίζεται στην ύστερη μεσαιωνική εποχή. Για την ακρίβεια οι πρώτες καταγραφές περί της Προσοτσάνης σε σωζόμενα ιστορικά τεκμήρια εντοπίζονται σε δύο βυζαντινά απογραφικά έγγραφα, τα λεγόμενα "πρακτικά", των ετών 1316 και 1341 από το αρχεία της Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους. Παρενθετικά αναφέρουμε ότι η ιστορία των επιμέρους περιοχών του ελληνικού χώρου κατά τη βυζαντινή εποχή, ιδίως στα πεδία της οικιστικής, της τοπογραφίας και του π...