Ορφέας Ροδολίβους

 Με τον Κώστα Αργύρογλου γνωριζόμαστε σχεδόν απο πάντα . Είναι απο τους φίλους που ξεκινήσαμε απο μικροί με πετροπόλεμο , κυνηγητό με ξύλο πήγαμε αργότερα στη φάση της παρέας για ρετσίνες , καντάδες ,φιλοσοφημένες συζητήσεις με βόλτες μέσα στο χωριό. Και αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα αφου ζούμε στην ιδια πόλη στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης .Ετσι τον παρακάλεσα να γράψει ένα κείμενο με οτι θυμάται απο την εμπειρία του στο μουσικό σχήμα του Ορφέα Ροδολίβους,

Η φωτόγραφία είναι του 

Fezos Fezodervenagas

 απο τις αδημοσίευτες που προορίζονταν για να γίνουν το εξώφυλλο της κασέτας .
Φωτογράφος είναι ο Δημήτρης Μουρατίδης


Ήταν κάπου στο 1989 ένα απόγευμα στα παλιό κτίριο του Μουσικοδραματικού Συλλόγου μετά από μια πρόβα που είχαμε κάνει και ενώ ετοιμαζόμασταν για να φύγουμε μπήκε μέσα ο Γιώργος Βογιατζής, πρόεδρος τότε του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού, μαζί με έναν ψηλό μουστακαλή κύριο, τον Φώτη, που ήταν δάσκαλος του χορευτικού. Αφού μίλησε λίγο με τον Δήμο, τον δάσκαλο της μουσικής, ήρθε προς το μέρος μας και είπε πως ο σύλλογος ήθελε την βοήθεια μας για να πλαισιωθεί μουσικά το χορευτικό του συγκρότημα και αν ήταν δυνατόν να πηγαίναμε με τα όργανα μια μέρα για να δούμε τι μπορούμε να παίξουμε, εμείς συμφωνήσαμε και κανονίσαμε να πάμε στην επόμενη πρόβα τους.
Είναι γεγονός ότι οι πρώτες προσπάθειες που έγιναν δεν είχαν σημαντικό αποτέλεσμα, αφού μέχρι τότε δεν είχαμε καμία απολύτως επαφή με την παραδοσιακή μουσική και ο δάσκαλος του χορευτικού, μετά και τις πρώτες ακροάσεις, δεν πίστευε ότι θα καταφέρναμε κάτι, ωστόσο ο πολιτιστικός σύλλογος μας ενθάρρυνε για να συνεχίσουμε, ενώ παράλληλα προχώρησε και σε αγορά παραδοσιακών οργάνων, ούτι, τουμπελέκι και λαούτο και έτσι μετά από αρκετή δουλειά φτιάξαμε το μουσικό μας σχήμα που αποτελούνταν από τους Χρήστο Καλαμπάκο Λαούτο, Χαράλαμπο Νικολαϊδη και Κώστα Αργύρογλου κλαρίνο, Σάκη Γιώργου ούτι και τραγούδι και Στέργιο Ανδρίκο τουμπελέκι.
Η δικιά μας γενιά είχε ελάχιστα ως καθόλου ακούσματα από παραδοσιακά τραγούδια, ενώ και το χωριό μας λόγω της ημιαστικής μορφής που είχε παλιότερα δεν είχε φροντίσει να κρατήσει σημαντικές παραδόσεις πέρα από κάποιες εξαιρέσεις όπως ήταν οι ζουρνάδες τον δεκαπενταύγουστο. Ευτυχής συγκυρία εκείνο τον καιρό ήταν για μας η λειτουργία του Ράδιο Ροδολίβους και η παρουσία του Σάββα του αστυνόμου που έκανε εκπομπές με παραδοσιακή μουσική του τόπου μας, ενώ παράλληλα διοργάνωσε και χοροσπερίδες με καλλιτέχνες όπως η Νίτσα Τσίτρα και ο Βαγγέλης Δασκαλούδης, δίνοντας μας έτσι τη δυνατότητα να γνωρίσουμε καλύτερα και να αγαπήσουμε αυτό το είδος μουσικής.
Με τα πολλά και τα λίγα το συγκρότημα προχώρησε, βρήκαμε και το όνομα ΟΡΦΕΑΣ ΡΟΔΟΛΙΒΟΥΣ και ξεκίνησαν οι εκδηλώσεις, τα ταξίδια με το χορευτικό του συλλόγου και φυσικά τα τρομερά γλέντια που κάναμε με φίλους και μερακλήδες τόσο απ’ το χωριό μας όσο και από διπλανά χωριά. Σημαντικότερες στιγμές του σχήματος ήταν η κυκλοφορία της κασέτας με παραδοσιακά τραγούδια του Παγγαίου σε παραγωγή του Πολιτιστικού Συλλόγου, η κατάκτηση του δεύτερου βραβείου στον διαγωνισμό παραδοσιακού τραγουδιού «ΤΑ ΓΕΡΑΚΙΝΕΙΑ» στην Νιγρίτα και η παρουσία στην τηλεοπτική εκπομπή του Νίκου Αβαγιανού στο TV ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ που έκανε το σχήμα ευρέως γνωστό.
Η πρώτη επαγγελματική, επ’ αμοιβή παρουσία του σχήματος έγινε με κάπως ευτράπελο τρόπο και είναι υπεύθυνος για αυτή ο Σάκης Ξάφης, ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας πάνω στην Παναγία. Ήταν καλοκαιράκι και έχοντας τελειώσει από τις καπνικές υποχρεώσεις της ημέρας κάναμε πρόβα στο γραφειάκι του πολιτιστικού συλλόγου, ξαφνικά σταματάει ένα αγροτικό και πετάγεται από μέσα ο Σάκης φουριόζος, ανοίγει την πόρτα και μας λέει με τον γνωστό τρόπο του, άντε ρε που είστε και σας ψάχνω, εμείς κοιταζόμασταν χωρίς να ξέρουμε τι έγινε, έχω βάφτιση σε 2 ώρες στην ταβέρνα και θέλω μουσική, πάρτε τα όργανα όπως είστε και πάμε, και τι παίξουμε ρε Σάκη δεν έχουμε ρεπερτόριο του λέμε, μια χαρά είστε απαντάει και μας φορτώνει στην καρότσα μαζί με έναν παλιό ενισχυτή που είχαμε. Η βραδιά πήγε πολύ καλά, παρά το σχετικό άγχος και κάπως έτσι ξεκίνησε και η δραστηριοποίηση μας σε πιο επαγγελματικά πρότυπα. Σ’ αυτή την φάση στο συγκρότημα ήρθε και ο Γρηγόρης Πρόκλος σαν δεύτερη φωνή και τουμπελέκι ενώ ενισχυθήκαμε και από ένα μπουζούκι από Θεσσαλονίκη αφού πλέον χρειαζόταν και λαϊκό ρεπερτόριο.
Το σχήμα πορεύτηκε για κάποια χρόνια και μοιραία είτε για λόγους σπουδών, είτε στρατιωτικής θητείας σιγά σιγά σκόρπισε και ο καθένας τράβηξε τον δικό του δρόμο. Εκ των υστέρων αξιολογώντας το όλο εγχείρημα μπορώ να πω ότι σε καμία περίπτωση δεν είχαμε τις μουσικές προδιαγραφές για να κάνουμε αυτό που κάναμε αλλά μέσα από την στήριξη και την αγάπη των συγχωριανών μπορέσαμε να εκφράσουμε ένα κομμάτι της μουσικής παράδοσης του χωριού μας αλλά και της ευρύτερης περιοχής του Παγγαίου και τολμώ να πω ότι ήμασταν πρωτοπόροι σε μια εποχή που η παραδοσιακή μουσική δεν είχε ακόμη την αναγνώριση που της αξίζε