Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αρχείο

Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων

Ανθρώπινοι σκελετοί στη σοφίτα του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Ροδολίβος Σερρών,

 

29 Νοεμβρίου 2000, 22:04
Δύο ανθρώπινοι σκελετοί βρέθηκαν στη σοφίτα του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Ροδολίβος Σερρών, την ώρα που εργάτες πραγματοποιούσαν έργα ανακατασκευής του. Ο ένας σκελετός βρισκόταν ανάμεσα στα δοκάρια της στέγης, δίνοντας την εντύπωση ότι ανήκει σε άνθρωπο που κοιμήθηκε εκεί, και ο δεύτερος στο σημείο της στέγης ακριβώς πάνω από το ιερό σε καθιστή θέση. Η εκκλησία χτίστηκε το 1811 και, όπως εικάζεται, οι σκελετοί ήταν εκεί επί αιώνες. Το γεγονός, όμως, αυτό ζωντάνεψε θρύλους που ανάγονται στην περίοδο της Τουρκοκρατίας.
Σύμφωνα με αυτούς τους θρύλους, μόλις οι εκκλήσεις της συζύγου του Τούρκου αγά της περιοχής στην Παναγία να γιατρέψει το παιδί της -που έπασχε από ανίατη ασθένεια- εισακούστηκαν, ο αγάς δώρισε την περιουσία του και έτσι χτίστηκε ο ναός. Πολλοί, μάλιστα, από τους κατοίκους υποστηρίζουν ότι εντός της εκκλησίας ήταν θαμμένοι το παιδί και η μάνα. Ωστόσο το σημείο, όπου εντοπίστηκαν τα οστά, είναι δυσπρόσιτο και για αυτό η προσπάθεια προσέγγισής τους θεωρείται δύσκολη. Πάντως, τόσο ο ιερέας του ναού όσο και νεότεροι κάτοικοι του Δήμου Ροδολίβους Σερρών επιβεβαίωσαν την Τρίτη ότι η εκκλησία ανεγέρθηκε με χρήματα που είχε δώσει ο τότε αγάς της περιοχής.
Τώρα το μυστήριο για τους δύο σκελετούς θα κληθεί να λύσει ο ιατροδικαστής Σερρών, Μηνάς Γεωργιάδης, ο οποίος αναμένεται να προσδιορίσει την ηλικία και το φύλο των ανθρώπων στους οποίους ανήκουν.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΜΠΕ  πηγή in.gr



30 Νοεμβρίου 2000, 21:34
Σε έναν άνδρα και μία γυναίκα ανήκουν τελικά οι δύο σκελετοί που βρέθηκαν την Τετάρτη στη σοφίτα του
Iερού Nαού Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Ροδολίβος Σερρών. Ο άνδρας είχε ανάστημα 1,75 έως 1,80μ. και ήταν περίπου 60 ετών, ενώ η ηλικία της γυναίκας -αναστήματος 1,55 έως 1,60μ.- δεν ξεπερνούσε τα 25 χρόνια. Τα στοιχεία αυτά προέκυψαν από την έρευνα που διενέργησε ο ιατροδικαστής Σερρών, Μηνάς Γεωργιάδης.

Απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, ο ιατροδικαστής τόνισε ότι θα χρειαστούν περαιτέρω έρευνες, ώστε να διαπιστωθούν η αιτία θανάτου των δύο αυτών ατόμων αλλά και το πώς βρέθηκαν στη στέγη του ναού, ενώ δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο της δολοφονίας.

Την ίδια ώρα, η αστυνομία Ροδολίβους ερευνά αν υπάρχει κάποιος απόγονος του αγά που διαφέντευε την περιοχή στις αρχές του 19ου αιώνα, προκειμένου με τη μέθοδο του DNA να εξακριβωθεί τυχόν συγγένεια με τους νεκρούς.

πηγή in.gr





Τα οστά βρέθηκαν κατά τις εργασίας υποστύλωσης της στέγης του ναού που έκανε ο τότε Δήμος Ροδολίβους αντικαθιστώντας τις ξύλινες κολώνες που στηρίζουν τη στέγη. Τις εργασίες εκτέλεσε το συνεργείο του Συρόπουλου Παγώνη από την Μεσσολακιά. Για τις ανάγκες του έργου χρειάστηκε να ανοίξουν οι πλαϊνές πλευρές της στέγης από τον γυναικωνίτη ,που ήταν σφραγισμένες. Στην αριστερή πλευρά βρέθηκα οι σκελετοί όπως περιγράφει το άρθρο. Κλήθηκε η αστυνομία προκειμένου να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας και τα οστά τα ανέλαβε ο ιατροδικαστής Σερρών Μηνάς Γεωργιάδης. Αυτό κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος είχε προέλθει από άγνωστα αίτια πριν από 150 χρόνια τουλάχιστον και τα οστά όταν αναζητήθηκαν ο Ιατροδικαστής ανάφερε ότι ακολουθήθηκε η διαδικασία που προβλέπει ο νόμος για παρόμοιες περιπτώσεις και δεν υπάρχουν στο Νεκροτομείο. Όσο για το σε ποιους ανήκαν τα οστά ,χωρίς να αποκλείεται καμία εκδοχή, πιθανότερη είναι να πρόκειται για κρυφούς εκχριστιανισμένους μουσουλμάνους, τους οποίους τα χρόνια εκείνα του έθαβαν στις στέγες των ναών. Ίσως αυτό και να ταιριάζει και με τον μύθο κτίσης του ναού

Κώστας Τσιρογιάννης (Δήμαρχος Ροδολίβους την περίοδο που βρέθηκαν τα οστά








photos  by Elisavet Angistali


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παλιά γέφυρα του Στρυμόνα

  Η σιδερενια γεφυρα της Αμφιπολης το 1965. Κατασκευαστηκε στις αρχες της δεκαετιας του 1930. Κατω δεξια διακρινεται το αναστηλωμενο γλυπτο του Λεοντα της Αμφιπολης. Τμηματα του Λεοντα βρεθηκαν κατα τις εργασιες εκβαθυνσης της κοιτης του Στρυμονα απο την εταιρεια Monks & Ulen την δεκαετια του 30. Η διευθετηση του Στρυμονα, η γεφυρα και το αναστηλωμενο μνημειο μετρουν στη φωτογραφια σχεδον 30 χρονια. Η γεφυρα επισκευαστηκε μετα τον ΒΠΠ καθως ειχε καταστραφει μερικως απο τους Γερμανους κατα την υποχωρηση τους. Πισω αριστερα διακρινεται το αναχωμα που πατουσε η σιδηροδρομικη γραμμη Λιμανι Αμφιπολης - Μυρινη που εγκαινιασε ο βασιλιας Γεωργιος Β΄ λιγο πριν την κηρυξη του ΒΠΠ. Πανω σε αυτο το αναχωμα κατασκευαστηκε στα χρονια μας ο οδικος αξονας της περιφερειακης οδου της Αμφιπολης. Στις δυο ακρες της γεφυρας διακρινονται τα δυο φυλακια. Συντάκτης :Σαλονικιός Αθανάσιος

O Λέων της Αμφίπολης του συγγραφέα Oscar Broneer

  Ενα βιβλίο του συγγραφέα  Oscar Broneer  που εκδόθηκε το 1941 και μεταφράστηκε  στα Ελληνικά απο τις εκδόσεις Αρμός .Περιέχει σπάνιες φωτογραφίες από την εύρεση του επιβλητικού γλυπτού σε κομμάτια στις όχθες του Στρυμώνα καθώς και από την κατασκευή του μνημείου του. Το 1941, ο Σουηδός αρχαιολόγος Oscar Broneer, στο βιβλίο του "Το μνημείο του Λέοντα της Αμφίπολης", παρέθεσε το σχέδιο αναπαράστασης που εικονίζεται δίπλα ως μαυσωλείο με τους ιωνικούς κίονες που το κοσμούσαν στην αρχαιότητα και μεταξύ άλλων έγραψε ότι: "Το 1895, ο Walther Judeith υπέθεσε ότι ο κάτοχος της μεγαλειώδους σαρκοφάγου του Αλεξάνδρου που ανακαλύφθηκε στη Σιδώνα ήταν ο Λαομέδων. Μία ανάλυση των αναγλύφων των τεσσάρων πλευρών της σαρκοφάγου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η κεντρική φιγούρα σε κάθε σκηνή είχε σκοπό να απεικονίσει τον κάτοχο σε διάφορα αποφασιστικά γεγονότα της ζωής του και ότι αυτές οι ιστορικές εικόνες δεν ταιριάζουν σε κανέναν από του εταίρους του Αλεξάνδρου εκτός από τον Λαομέδοντ...

"Αγρίδιον" της Πρισότζιανης (Μονής Ιβήρων)

Καλή βρύση Το ιερό του Διόνυσου  Καλή βρύση ,ανατολική άποψη του στεγασμένου ιερού του Διονύσου Καλή βρύση ,Το εσωτερικό του ιερού του Διονύσου  Καλή Βρύση ,Η κρηπίδα του ναού  Καλή Βρύση ,εσωτερικό του ναού του Διονύσου Κάνοντας λόγο για "απαρχές" της ιστορίας της Προσοτσάνης δεν αναφερόμαστε σε διάφορες διακοπτόμενες φάσεις κατοίκησης του χώρου κατά την αρχαιότητα, αλλά σε αυτή την ιστορική φάση κατά την οποία ο οικισμός συγκροτείται με αυτό το όνομα για να γνωρίσει στη συνέχεια μία συνεχή ιστορία μέχρι τις μέρες μας. Και η φάση αυτή εντοπίζεται στην ύστερη μεσαιωνική εποχή. Για την ακρίβεια οι πρώτες καταγραφές περί της Προσοτσάνης σε σωζόμενα ιστορικά τεκμήρια εντοπίζονται σε δύο βυζαντινά απογραφικά έγγραφα, τα λεγόμενα "πρακτικά", των ετών 1316 και 1341 από το αρχεία της Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους. Παρενθετικά αναφέρουμε ότι η ιστορία των επιμέρους περιοχών του ελληνικού χώρου κατά τη βυζαντινή εποχή, ιδίως στα πεδία της οικιστικής, της τοπογραφίας και του π...